سلام

من برگشتم … باید بگم شاید این مطلبی که توی نت سرچ کرده بودم از نگاه من فقط ۱۰ درصد درست بود … تصمیم دارم خاطرات این سفر رو در ۹ فصل بنویسم … سفر پاتایا – بانکوک برای من خاطره انگیز ترین سفری بود که تا بحال انجام داده بودم .. نمی دونم نوشتن موضوعات و خاطرات باعث فیلتر شده این سایت می شه یا نه !!! ولی تلاش می کنم مثل یک دوربین فیلمبرداری تمام وقایع رو نگارش کنم احساس می کنم موضوعات زیادی برای گفتن دارم … اصلاً تصمیم ندارم داستان سکسی – عشقی – فکاهی – رمان یا شعر بنویسم … این موضوعات عین همون چیزیه که در ۷ روز برای من اتفاق افتاد پس بدون هیچ کم و کاستی می نویسم :

 

ساعت ۹ شب به وقت تهران هواپیما به مقصد بانکوک پرواز کرد … ۶ ساعت و نیم توی هواپیما بودیم … ساعت ۶ صبح به وقت محلی رسیدیم فرودگاه SUVARNABHUMI در شهر بانکوک . لیدر تور توی فرودگاه منتظرم بود … ۱۰۰ دلار چنج کردم که تقریباً می شد سه هزار و چهار صد بات به قوطی آبجو خریدم … سوار ون شدیم و راه افتادیم به سمت شهر پاتایا ..بجز من دو نفر دیگه هم همراه من شدند به نامهای علی و احسان … توی اتوبوس گفتگو کردیم ..

احسان : این رفیقمون خیلی حالش خوبه تنهایی اومده سفر …

من : من همیشه تنها می رم سفر … دوستان همراه نیستند … همه جا تنها رفتم اونجا رفیق پیدا می کنم کلی جاها که تا به حال رفتم با بچه های اونجا رفیق شدم و رفاقت ها هم موندگار …

احسان : دمت گرم … کدوم هتلی ؟

من : گلف سیام …

احسان : ا پس با هم تو یه هتل هستیم …

و ماشین داشت می رفت یه آهنگ تایلندی باحال گذاشته بود … کنار جاده پر بود از درختان موز و نارگیل …

با علی و احسان گرم گفتگو شدیم و قصه ی رفاقت ما شکل گرفت … از فرودگاه بانکوک تا پاتایا ۱ ساعت راهه … رسیدیم هتل خیلی زیبا بود کنار درش دوتا گلدون که توش پر آب بود روش چند تا نیلوفر آبی گل کرده بودند و توش ماهی های گوپی رنگارنگ می چرخیدند …

رفتم یه دوش گرفتم … چمدون ها رو باز کردم … لباسم رو عوض کردم … رفتم فروشگاه تا نوشابه بخرم … یه کفش کتانی با یک شیشه کوکاکولا خریدم … اومدم تو هتل دیدم علی تو لابی هتل نشسته .. گفتم اینجا چی کار می کنی چرا نمی ری تو ؟ .. گفت احسان مشغوله … گفتم یعنی چی ؟ … گفت یعنی رو کار یه باباییه ؟… گفتم از کجا آوردین ؟ گفت هیچی رفتم کنار ساحل دیدم یکی داره راه می ره ورش داشتم آوردمش هتل

گفت : ترکوندیم ۷ بار من رفتم …

گفتم خوش باشی … رفتم تو اتاقم در یه کنسرو رو باز کردم نشستم پشت شیشه و شروع کردم به خوردن کنسرو …

 

به ذهنم رسید که روسپیگری در این مملکت جزء فضایل اخلاقی هستش … مردمش قبول کردند و زنانش از اون بعنوان یک شغل محترمانه یاد می کنند … من هم تشنه هستم … خسته هستم از زخم هایی که توی خاک من خوردم … برم بدنی بمالم … زنی در آغوش کشم … شهوتی خالی شه … شاید آروم تر بشم … در ضمن می دونم هم که چطور می شه بیمار نشد …

راه افتادم طرف ساحل … آدرس رو پرسیدم و مردها و زن ها با سخاوت محل بار ها و کاباره ها و روسپی کده ها رو به من می دادند … چند برگ ورق جلوگیری خریدم و رفتم تا انتخاب کنم !!!

واااااااای … اینجا کجاست ؟!!! … دختران و زنانی که تا سرحد مرگ آرایش کرده بودند … روی بدنشون انواع نقش و نگار ها تاتو شده بود از هر سوراخی سرک می کشیدند … داد می زدند هی … هی !! اینجا … من رو ببر … من رو … حالم داشت بهم می خورد … هرگز فکر نمی کردم زن ها مرد بخوان … توشون تا می تونستی چشم چرونی کن … هرجای بدنشون نقطه ی شهوت ناکی بود که تاول قلبت رو متلاشی می کرد و چرک مردانگی رو با عرق از روی پیشونی ت و صورتت فوران می زد … دختری رو انتخاب کردم !!!

عذرخواهی کرد و گفت ببخشید آقا من تو عادت زنانگی هستم !!!

دیگه داشتم متلاشی می شدم !!! نمی دونم حال کردن بود یا حال بهم خوردن !!!

 

رفتم توی یکی از اون بارها ! دیدم یه آقا و خانوم لب های هم رو دارند می جوند … صورتشون فرو رفته بود توی هم زبان هم رو داشتند قورت می دادند … ۴۰۰ بات دادم یه گیلاس “جک دانیل” گرفتم و توی حرارت ساعت ۴ ظهر توی بار مشغول تماشای دخترکان شدم … یکیشون اومد پیشم نشست … براش یه گیلاس “چی واز ریگال“ خریدم چسبید بهم و شروع کرد به نوازش … کمی داغ شده بودم … یک ساعتی گذشته بود … زدم از بار بیرون … برگشتم هتل و دیدم علی با حالی گرفته تو لابی نشسته … گفتم بیا تو اتاقم یه چیزی با هم بخوریم …

اومد … بهش گفتم هنوز هیچی نشده ۲۱ هزار تومان پیاده شدم … گفت کجا بودی ؟

گفتم تو بار نفهمیدم چطوری واردش شدم … گفت خوش بحالت تو پول دادی و حال کردی ما که هم پولمون رفت هم حالمون گرفته شد … گفتم چرا ؟ گفت تا الان تو اداره ی پلیس بودیم … من و احسان … از خودش بپرس چکار کرده بوده …

 

احسان گفت :

رفتیم فروشگاه خرید کنیم . توی راه دخترکی بهمون گفت بریم جائیکه ماساژتون بدیم . علی خیلی اصرار کرد که بریم . ۳ نفره نشستیم روی موتور سیکلت رفتیم یه خرابه ای دور و پرت . خوک دونی و سگ دونی . اتاقی بود کثیف و توش دو تا تخت بود . لباسامون رو برای ماساژ در آوردیم دراز کشیدیم . علی گفت ۱۰۰ دلار توی جیب من بود ۳۰ دلار توی کیف احسان . وسط ماساژ یکدفعه چراغ ها خاموش شد . ظرف ۵ ثانیه دوباره روشن شد . نمی دونیم که چی شد . بهمون گفتن بریم جائیکه تمیز تر باشه . تا دخترکان رو بیارم ببینید .

دو تا موتور شدند . احسان روی یک موتور و علی روی موتوری دیگر . از کوچه های فرعی ما رو رفتند . من رو پیاده کردند و منتظر رسیدن علی شدم . ۴۵ دقیقه منتظر موندم علی رو گم کرده بودم . تازه فهمیدم که رو دست خوردیم . کیف کوله پشتی من روی اون موتور بود . بعد از ۴۵ دقیقه علی رو پیدا کردم و تازه فهمیدم که عجب کلاهبرداری بوده .. کوله پشتی من و عینک و ۱۳۰ دلار و موبایل من رو بردند … و تازه فهمیدم بدشانسی آوردیم … تازه فهمیدم ما ایرونی جماعت هر جای دنیا باشیم بدبختیم … تازه فهمیدم که اونقدر عقده و گره توی وجودمونه که همینکه جایی سبز و آزاد و ارزون باشه این خودمونیم که خودمون رو خراب می کنیم …

احسان گفت همینکه دیدم قضیه چی شده از روی عادت با مشت کوبیدم به دیوار … دیوار خراب شد … و دیدم پشت اون دیوار یه خانوار زندگی می کردند … پشت همون دیواری که با پشت خشم و اضطراب و عصبانیت من ریخت … ظرف ۵ دقیقه ۱۰۰ نفر دورمون جمع شدند … من و علی رو گرفتند و بردند اداره پلیس . . .

و من بهش گفتم خدا بدادمون برسه تا آخر این سفر …

 

احسان گفت : ما رو گرفتند بردند اداره ی پلیس ، اونجا یه پلیس انگلیسی ازم بازجویی کرد یه پلیس بین المللی آمریکایی هم اونجا ایستاده بود . بعد از اینکه ماجرا رو براش گفتم از ته دل خندیدند !!! به کار احمقانه ی ما خندیدند . به عقده های ما خندیدند . به اینکه همینکه پامون رو از مرز می ذاریم بیرون فکر می کنیم از قفس آزاد شدیم و حالا وقت تخلیه فشارهای روحی و روانی مون هست خندیدند  و به اینکه چقدر بچه گانه و ناشیانه بدنمون که با ارزش ترین سرمایه مون هستش رو براحتی به دست لجنزار سپردیم خندیدند . همون بعد هم این ما بودیم که باید عذر خواهی می کردیم . بخاطر اینکه نمی تونیم به خودمون مسلط باشیم . بخاطر احساساتی بودنمون .

احسان گفت : با هزار بدبختی و با خواهش و تمنا و گریه زاری اون خانواده رضایت دادند . و بالاخره تونستم از اداره ی پلیس خلاص شم و جالب این بود که اون پلیس انگلیسی تمام آدرس ما رو توی ایران ازمون گرفت تا اگر کیف مون رو پیدا کردند برامون بفرستند .

و من فهمیدم که در این کشور هر چیزی جایی داره !!! توی همین خراب شده اگر سکس بخوای باید بری تو محل خودش . مشروبش رو توی بار می خورن . هتل جای خواب و آرامشه و خیابونش فقط جای گذره نه جای پیدا کردن همسر !!

 

مردمش در کارشون وارد هستند.ار روسپی ها تا هتل دارها تا پلیس ها . دزدای اینجا ماساژت می دن پولت رو می دزدن !!! دزدای مملکت خودمون کتکت می زنن !!!

می خواستم برم سفر جاییکه ارزون باشه آزاد باشه سبز باشه و آروم باشه … گفتم یه سرچی توی نت بکنم ببینید چی نوشتن در موردش :

از ۵۰بات که معادل ۲شیشه نوشابه است ،تا۲۰۰۰بات که دختربچه های لاغر و ریز اندام تایلندی را به اجاره می دهند و دلالان ؛زنانگی را مانند کالا به حراج می گذارند.
در بانکوک و یا پاتایا و حتی پکت می توان،با قدم زدن در کوچه پس کوچه ها،شاهد انواع و اقسام ؛شو سکس ها،دیسکوهاو تریاها و خانه های باشید که با زن از توریست های سراسر دنیا پذیرایی می کنند. توریست های که اگر مایل باشند می توانند با کمترین پول شب را در کنار دختربچه های ۱۲- ۳۱  ساله تایلندی به صبح برسانند.
دخترک ۱۷ساله ای که مقابل هتل بساط سوسک فروشی دارد،با شلوار جین کوتاه ،موهای زرد و قرمز رنگ کرده که با فکل های سفید آن را بسته است.و صورت کاملا نقاشی شده عجیب و غریب و لب های که با ماتیک پررنگ آلبالویی ،با حرکت های تند و سریع از آغوش مرد اروپایی به آغوش مرد آسیایی می رود و با همه دلبری هایش موفق نمی شود که خود را هم قیمت یک پرس غذا که مخلوطی از سوسک و کرم است به مردانی که گوشه خیابان روی نیمکت ها نشسته اند ارزانی کند.

دخترک مقابل دوربین فیگور می گیرد.و عکس می اندازد.ته رنگ زردش زیر رنگ ها پنهان نمی شود.به دوست مترجم من می گوید:”این شغل من است.من از ده سالگی کارکرده ام .هم غذا فروخته ام وهم اگر توریست ها بخواهند وقتم را با آنها می گذرانم.کارت ویژه سلامت دارم و مالیات می دهم.سیگار روشن می کند و تند تند به سیگار پک می زند.و با دیدن مرد کره ای که به او اشاره می کند،بساطش را به دختری دیگر می سپارد و به دنبال او می دود.

کوچه هیپی ها ،کوچه باریک و بلندی است پر از دخترها و پسرهای هیپی که موهای خود را در خیابان می بافند.در خیابان معامله می کنند.در خیابان می رقصند و جنس خرید و فروش می کنند. در این کوچه مشروب ۶۰بات است و هیپی ها در کار معامله زنان با هم رقابت می کنند .پسران زرد پوستی که تن و بدن خود را خالکوبی کرده اندو به عنوان بادی گارد یا دلال در این کوچه ها پلاس اند و دختران تایلندی قرمز پوشی که وسط خیابان ایستاده اند و بی اعتنا به رقص اطراف خود مشتری ها را به خود و به محل اجاره زنان راهنمایی می کنند.کاتالوگ و بوروشور و عکس هم جزءابزار تبلیغاتی آنها به کار می رود.

دختران قرمز پوش با آن آرایش های تند از گرفتن عکس استقبال می کنند و از کار خود صحبت می کنند؛ کاملا عادی و بدون هیچ خجالتی .دخترک می گوید:”دولت مطابق با سال نو کشور برای ما تبریک می فرستد و از شغل ما که برای کشور درآمد ایجاد می کنیم ،تشکر می کند.اینجا خیلی از دختر ها معلمند یا پزشک یا کارمند و یا خواننده و فروشنده اند و ما هم این شغل را داریم و اگر نه نمی توانیم شکم خودمان و خانواده امان را سیر کنیم .او گران ترین قیمتی که برای دختر بچه های تایلندی می دهد ۳۰۰۰بات است .دختری که ۱۳سال دارد و حاضر است یک شب در کنار مرد بماند. شاید دردناک ترین صحنه ها،دیدن همین دختربچه های باشد که بازار برده فروش های دوران های گذشته را امروز به شیوه ای مدرن در ذهن انسان تداعی می کند. دختر بچه های که برای لذت مردان و درآمدی مختصر،می رقصند و شنیع ترین حرکات را انجام می دهند.

کوچه،پس کوچه های این شهر شاهد زنان دیگری است که از صبح تا شب،در هوای خفه کننده و شرجی بانکوک غذا می فروشند. زنان فقیری که آنها هم،آدرس محلات تفریح شبانه و دیسکو ها را می دانند و مانند راهنما عمل می کنند.”یا”زنی است که با وجود لاغری و سوءتغذیه ای که در ظاهرش مشهود است مانند فرفره ظرف می شوید،سبزی و کلم رنده می کند.ادویه اضافه می کند.مخلوط را می کوبد.کمی حرارت می دهد و چیزی به نام غذا در اختیار مشتری قرار می دهد.

“یا”در یک آلونک زندگی می کند و نان آور ۴فرزندش است.همسرش فوت کرده و زندگی را به سختی می گذراند.”یا”دوست دارد دخترش که نتوانسته به دانشگاه دولتی راه یابد و نتوانسته در دانشگاه خصوصی درس بخواند”ماساژور”شود.ماساژ شغل دیگری است که زنان تایلندی به آن مشغولند.

زن ۳۰ساله ای که اهل “پوکت”است و در یک مرکز مخصوص ماساژکار می کند. می گوید:”من مردهای زیادی را می شناسم که برای ماساژ به بانکوک می آیند.ماساژیک شغل سنتی است و ما از صبح تا شب کار می کنیم .”او حاضر نیست در محل های که از ماساژ به عنوان یک ابزار سکس استفاده می کنند کار کند.اما هرروز تعداد زیادی از مشتریانش را مردها تشکیل می دهند. او اجازه عکاسی به من نمی دهد.

در فروشگاه “پلازا “با مرد ۵۰ساله موبور فرانسوی صحبت می کنم که هرسال دوهفته به تایلند می آید. او دندانپزشک است و همسر و ۲فرزند دارد.عازم پاتایاست و تنها برای دیسکوهای شبانه،شب نشینی ها و تفریحات به تایلند آمده است.دختر تایلندی که در کنار اوست شبها در یک هتل آواز می خواند.کارت بهداشت دارد و به زحمت وزنش به ۴۵کیلو می رسد.

دیدن مردهای ایرانی هم عادی است.هواپیمای تهران –بانکوک مملو از مردانی است که این کشور را برای تفریح انتخاب می کنند.مردانی که در طول سفر به همسران خود تلفن می کنند.اظهار می کنند که دلشان برای دخترانشان تنگ شده است و وقتی مطلع می شوند من روزنامه نگارم،همگی به اتفاق می گویند که برای تجارت و یا کار به تایلند آمده اند و یا اینکه در سفرهای بعدی با همسرانشان خواهند آمد.مردانی که در بازگشت از هیچکدام آنها آزمایش HIVبه عمل نمی آید.و در مبادی ورودی باز،وارد کشور شده و در صورت بیماری اولین فردی را که قربانی می کند،همسرانشان است

اما فصل مشترک همه روسپیان تایلندی فقر است و سرنوشت نهایی همه آنهانیز فقر و ایدز و اعتیاد و الکل

که آنها را به هلاکت و نابودی می کشد.

یک زن ۳۰ساله حتی دیگر فرصتی برای ادامه همین مسیر ندارد؛حتی به اندازه سیرکردن شکمش.
دختران تایلندی ،کودکی را با فحشاء آغاز می کنندو دلالان و مردان کاباره دار بیشترین سود را از این تجارت کثیف انسانی می برند,
روی یگر سکه ،قاچاق دختر بچه هایتایلندی است که در شبکه های قاچاق به سمت اروپا حمل می شوند و باز این شبکه ها معمولا به وسیله مردانی اداره می شود که زن را به شکل یک کالا و یا جنس می بینند.
محله “بت بویت رود”و یا اطراف “نایت شاپینگ رودها”با کوچه های موازی ،باریک ،پرزرق و برق ،مشروب فروشی های کنار خیابان و دختران و پسران اروپایی حالت عادی ندارند.انواع و اقسام داروهای محرک استفاده می شود.دختران سرهایشان را داخل کوچه آرایش می کنند و در دالان ها گم می شوند.چند هیپی بایک مرد بر سر قیمت یک دختر زرد پوست ،کوتاه قد دعوا می کنند.از همه ملیت ها در اینجا آدم می بینی .آدم های که چانه می زنند.می گیرند،پس می دهند.و در همین کوچه ها و بالاخانه ها شرافت زنان را معامله می کنند.

در دانشگاه “محی دول “در سالایا دختر جوانی که برای فارغ التحصیلی اش با مجسمه “سیترا”عکس می گیرد،گفت وگو می کنم. اوابتدا از زنان تحصلکرده و موفق تایلندی می گوید.اما نفی نمی کند که جمع زیادی از دختران کشورش مایه سرگرمی و تفریح توریست ها شده اند و تن به فحشاء داده اند.او کشورش را فاقد منابع درآمدزا و منابع زیرزمینی می داند ومعتقد است که دولتمردان نتوانسته اند از دریا و زمین و سنگ های قیمتی به شکل درست و مکانیزه استفاده کنند و به همین دلیل از فروش زنان و کار زنان به عنوان بالاترین منبع درآمد سود می برند.و حتی لیدی-بری ها با تزریق هورمون و دارو خود را به شکل زنان در می آورند تا بتوانندکارکنند. بسیاری از زنانی که تن به خود فروشی می دهند،بدون کارت بهداشت هستند وبه همین دلیل آمار ایدز وحشتناک است و دختران آگاهی لازم جهت رعایت بهداشت را ندارندو برای اینکه مالیات ندهند،آمار خود را به دولت ارائه نمی کنند.چرا که دولت از این افراد مالیات مختصری می گیرد.او مهم ترین مشکل را عدم رعایت بهداشت و نداشتن آگاهی از چگونگی انتقال ایدز در میان این افراد می داند.
دختر فارغ التحصیل تایلندی می گوید:”در کمال تاسف ،تمام تاکسی ها،مغازه داران ،ماساژورها،فروشنده ها،هتل ها ،همه وهمه آدرس این محلات را بهتر از آدرس دانشگاهها و مراکز علمی کشور می دانند.و برای معرفی چنین مکان هایی حتی پول دریافت می کنند.”
او آمار ایدزرا قطعی نمی داند ولی معتقد است که حتما بیش از یک میلیون نفر آلوده به ویروس ایدز هستند و شما که در این کشور در کنفرانس مربوط به زنان شرکت کردید،باید از مشاور پادشاه که در افتتاحیه شرکت کرد ،راجع به ایدز و فحشا ء و ترافیک زنان در کشورش سوال می کردید.
در تایلند با تمام این مسائل و سقوط اخلاق در هر ساعت شب که راه بروی و یا تاکسی بگیری کسی مزاحمت نمی شود و می توانی تا نیمه های شب گزارش تهیه کنی،عکس بگیری و بعد با خیال راحت یک تاکسی صدا کنی و به هتل بروی.هر چند که همیشه با سوالات متعددی در ارتباط با حجاب از من می پرسیدند ومن مجبور می شدم که راجع به حجاب توضیح بدهم .

با تشکر ازفریبا داودی مهاجر