چشمان کاملاً باز

بسان پر رسیده ی قوی سپیدی به وقت پرواز
قصه ی گنگی شده ام قصه ای که حتی نگشته آغاز
بر موج رها گشته بی آزار ترین سرگردان و آواره ی بر آبم
شعرنمی گویم از بی قافیه گی بی بارانی بی عشقی بی خاطره گی آزادم
سطح آغوش من هم ارتفاع اقیانوس اما قلبم منزل مرجان هاست
وقتی مشت کنم فریادم را اندازه ی دلهای انسانهاست
سخاوت را از باران آموزم و با نی نوش پروانه آمیزم
تا که بر آغوش هر گلی که تجربه ی مرگ چشد اشک ریزم
خاک را دیدی که مرگ خرید زندگانی را با گلی هدیه ی شبنم می داد
و پروانه را می دیدی که از گذشته ی کرم وارش چه بی غل و غش روایت می داد
کاج ماده را دیدی که میوه اش را به سختی زمستان عادت می داد
سبزه را اما در برف روایت می داد
پیله را خوابیدی ؟ از تار زن بیوه ی * باغ انگور ترسیدی ؟
دیدی که مجازات همخوابگی با ماه چیست ؟ راستی دیدی ؟
دیدی که برگه ی تقویم بغض کارنامه ی ماهانه ی ماست
دیدی که از آن دور دست هنوز سایه ی مردی پیداست ؟
دیدی عاشق از بس در خیال خامش بود جواب سلامت را فراموش کرد
دیدی دختر همسایه حجله ی عشق کوچه ی خاطره را خاموش کرد!!!
کاه را دیدی همرنگ دفتر من … چه ارزان بود
اما خورا ک بره ها اعدامی فهمیده تر از انسان بود

بیوه ی سیاه . سمی ترین عنکبوت دنیا به شعر بیوه ی سیاه از نصرت رحمانی نگاه کنید